Decyzja o wizycie u psychiatry nie jest łatwa. Często jednak taką sugestię możemy usłyszeć od lekarza rodzinnego lub psychologa. Do psychiatry należy się udać, gdy zauważymy u siebie:
- nagłe zmiany nastroju,
- zmiany w relacjach z rodziną i innymi ludźmi, np. unikanie kontaktów towarzyskich,
- zmianę w codziennej aktywności,
- trudności z zaakceptowaniem nowej sytuacji, np. utrata bliskiej osoby,
- lęki i niepokój,
- smutek, przygnębienie, bezradność,
- uczucie odosobnienia, samotności,
- nadmierną nerwowość, nadwrażliwość, napięcie,
- dostrzeganie nieistniejących rzeczy, słyszenie głosów itp.,
- bóle głowy, drżenie rąk, kołatanie serca (najpierw należy wykluczyć chorobę fizyczną),
- nadużywanie alkoholu, leków, narkotyków, uzależnienie od hazardu, zakupów, seksu itd.
- utrzymujący się zły nastrój;
- fobie;
- bezsenność, która utrzymuje się przez długi czas;
- problemy z koncentracją i motywacją;
- niezdolność do odczuwania przyjemności, spadek libido, brak satysfakcji z życia;
- zaburzenia odżywiania – obsesyjne poczucie odchudzania się, objadania po – wymioty i wyrzuty sumienia.
Psychologia a psychiatria
Psychiatrzy różnią się od psychologów faktem, że ich edukacja bazuje na medycynie, posiadają także tytuł lekarza. To sprawia, że – w przeciwieństwie do psychologów – mogą oni dawać porady medyczne, przepisywać leki, wystawiać skierowania na badania radiologiczne, NMR, TK, zlecać testy i przeprowadzać badania medyczne, np. laboratoryjne, EEG, hormonalne, czynnościowe itd. Mając pełnoprawne wykształcenie ogólnomedyczne, są dla swoich pacjentów często podstawowym kontaktem w sprawach zdrowia pozapsychiatrycznego.